บทที่ 36 เข้าใจผิด

ปริมรู้สึกหนักหัวมาก แสงไพที่อยู่ตรงหน้าซ้ำๆไปไหม เดี๋ยวก็ปรากฏเป็นหน้าของจูน เดี๋ยวก็ปรากฏเป็นหน้าของคิม

“ใช่ครับ ผมเอง” ตามเสียงที่แหบต่ำของจูน ในตัวของปริมแม้แต่ป้าชินสุดท้ายก็ไม่มีแล้ว ปริมสั่นขึ้นมาทีหนึ่ง

“จูน คุณจะทำอะไร?” ส่ายหัวไปมา เห็นจูนกำลังถอดเข็ม

บทที่ 37 ยังรักอยู่

“คุณวางเสร็จแล้วก็ออกไป” ปริมไม่สามารถสู่หน้าจูนได้ เลยใช่ความโมโหไล่เขาออกไป

จูนอาบน้ำไปแล้ว ร่างกายเขาเพียงพันผ้าขนหนูไว้ ร่างที่ผอมไม่มีความแย่อะไร ปริมไม่กล้าจะมอง

ในห้องนอน ยังมีกลิ่นกายของเขา เหมือนพิษของเมืองสมัยที่เล่ากัน แค่ทำก็จะเขาไปถึงประสาทเขา เข

บทที่ 38 พ่อแม่ลูก

สองแม่ลูกกอดกันไว้ นานกว่าจะแยกออก

เบนซ์สูบจมูกไปทีหนึ่ง ทำหน้าที่ไม่ค่อยจะแน่ชัด แล้วเล่นกีบปริมอย่างดีใจ ส่วนจูนก็กำลังทำอาหารเช้าที่ห้องครัว

เล่นไปสักพักเบนซ์ก็จำออกมา พิงไปทางโซฟาหลับตาลงแล้วหลับไป

ปริมเงยหน้าขึ้นเห็นเขาหลับไปอย่างสนิท ในใจเขาเต็มไปด้วยความหวาน