บทที่ 30 ผลที่เด็ดก่อนไม่หวาน

“ผมไม่คิดแบบนั้น เราสองคนอยู่ด้วยกันมาเป็นยี่สิบกว่าปี ยังมีลูกอีกคนหนึ่ง เป็นไปไม่ได้ที่จะบอกว่าจบก็คือจบ” เสียงของจูนมันเข้มต่ำแสดงให้รู้ถึงความหวัง

ปริมเย็นชา “ใช่ค่ะ ความสัมพันธ์ยี่สิบปีก็เทียบเท่าความเลวร้ายของทรายไม่ได้ มันอ่อนจนเหมือนกระดาษ คุณ

บทที่ 31 หลับสนิทตอนดึก

ต่อมาจูนก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ก็ไม่ได้มีกิริยาอะไรที่เกินไป

หลังจากที่เดินสนามสองรอบเสร็จ ปริมก็พิงใต้ต้นไม้พักผ่อนอย่างเหนื่อยล้า เขาไม่ได้พักผ่อนมันนานแล้ว ร่างกายเขาแย่มากแล้วจริงๆ

“ฉันได้ทำตามที่คุณขอแล้ว ตอนนี้จะพาฉันไปเจอเบนซ์ได้ยัง?” หลังควบคุมการหายใจเส

บทที่ 32 ไปเยี่ยมลูกสาว

ปริมมองไปตึกตรงข้ามระเบียงถึงจะรู้ตัวขึ้นมา หน้าแดงขึ้นมา จ้องไปที่จูนอย่างโมโห “คืนเสื้อผ้าฉันกลับมานะ”

จูนมองเขาไว้อย่างนิ่งๆ “พึ่งซักยังไม่แห้งเลยครับ”

ปริมโกรธมาก

“คุณไปอาบน้ำก่อนครับ เดี๋ยวกินข้าวเสร็จก็คงจะได้แล้ว”

ปริมหันหลังแ