บทที่ 23 ห้องว่างเปล่า

“แล้วเจอกันครับป๊า เบนซ์ไปเล่นกับบาสก่อนละครับ” สุดท้ายเบนซ์ก็โบกมือแล้วลาไป

จูนรู้สึกเศร้าแล้วขึ้นรถไป มองเบนซ์ที่หายจากสายตาตัวเองแล้วค่อยขึ้นรถ

วันนี้ตอนสี่โมง จุจุทางโรงพยาบาลก็โทรมา พยาบาลคนที่ดูแลปริมโดยตลอดพูดขึ้น “คุณ……จูนค้า ห้องผู้ป่วยว่างเปล่าแ

บทที่ 24 เขาหายตัวไป

สีหน้าแดงเปลี่ยนทันที หันกลับไปพยักหน้า “ครับผม”

สองปีกว่าที่ผ่านมานี้ จูนรักปริมมาก เขาก็เห็นทุกอย่าง จนวันนี้เขาฝืนแล้ว ก็จะพยายามให้สุดที่จะพาเขากลับบ้าน

แต่เรื่องที่เกิดขึ้นมันอยู่นอกกรอบ

พอตึกค่ำ พวกเขาก็ยังหาปริมไม่เจอ ตามเวลาที่ผ่านไป ทำ

บทที่ 25 จากไป

“เคาะๆ……” ยิ่งดึกมากขึ้น ลมหนาวตอนดึกก็แรงมากขึ้น พัดจนจูนไอขึ้นมา

สักพักเขาถึงจะพูดขึ้น “เขาไม่อยากเห็นหน้าผม ถึงแม้ผมจะบังคับเขากลับไป แล้วผมจะทำไรได้?”

น้ำเสียงที่อ่อนๆ รับรู้ถึงความเศร้าความเจ็บช้ำของเขา

แดงคิดดูแล้วก็เห็นด้วย แล้วออกจากที่นั่น