บทที่ 22

เขาฝืนแล้ว

จูนเป็นห่วงลูกมาก จับที่ไหล่เขาเบาๆ สายตาเจ็บปวดไม่รู้จะพูดยังไง “เบนซ์ ไม่ร้องนะครับ เบนซ์ร้องไห้แล้วมามีจะเสียใจนะครับ”

เบนซ์เช็คน้ำตาอย่างเอ็นดู ก้มลงไปกุมหน้าปริมไว้ จูบลงไปที่หน้าปริมอย่างแรงๆ “ มามีผมรักมามีครับ มามีรีบตื่นขึ้นมาสิครับ เบนซ์และป๊าจะรอมามีนะครับ”

บทที่ 23

ห้องว่างเปล่า

“แล้วเจอกันครับป๊า เบนซ์ไปเล่นกับบาสก่อนละครับ” สุดท้ายเบนซ์ก็โบกมือแล้วลาไป

จูนรู้สึกเศร้าแล้วขึ้นรถไป มองเบนซ์ที่หายจากสายตาตัวเองแล้วค่อยขึ้นรถ

วันนี้ตอนสี่โมง จุจุทางโรงพยาบาลก็โทรมา พยาบาลคนที่ดูแลปริมโดยตลอดพูดขึ้น “คุณ……จูนค้า ห้องผู้ป่วยว่างเปล่

บทที่ 24

เขาหายตัวไป

สีหน้าแดงเปลี่ยนทันที หันกลับไปพยักหน้า “ครับผม”

สองปีกว่าที่ผ่านมานี้ จูนรักปริมมาก เขาก็เห็นทุกอย่าง จนวันนี้เขาฝืนแล้ว ก็จะพยายามให้สุดที่จะพาเขากลับบ้าน

แต่เรื่องที่เกิดขึ้นมันอยู่นอกกรอบ

พอตึกค่ำ พวกเขาก็ยังหาปริมไม่เจอ ตามเวลาที่ผ่านไป