บทที่ 14

คุณปริมกลายเป็นคุณผู้หญิง

“ปั๊ง——“ หมัดแรงๆ ใส่ไปที่พนัง นิ้วทั้งห้ามีเลือดไหลออกมา เขาเหมือนไม่มีความรู้สึกเจ็บ ใส่ลงไปอย่างต่อๆ

แดงที่อยู่ข้างๆ มองอย่างน่าสงสาร เดินเข้าไปจับแขนเขาไว้ กลับถูกจูนใช้สายตามองอย่างน่ากลัวจ้องเขาไว้ “ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่พวกคุณเปลี่ยนมาเรียกเขาคุณปริม แต่ไ

บทที่ 15

เขาฝืนแล้ว

เพียงได้ยินจากปากคนอื่นที่พูดเกี่ยวกับสิ่งที่ปริมเจอ มันก็แย่มากแล้ว ต้องมาเจอกับสองตา เขายิ้งกลัวจนรับไม่ได้

แดงก็พอจะรู้ถึงความคิดเขาได้ เลยไม่ได้บังคับเขาแล้ว

การรอคอยที่โรงพยาบาล มันทำให้กังวลใจทุกครั้ง จูนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน ท้องฟ้าค่อยๆค่ำลง

“พี่จูนค้า….”

บทที่ 16

ขอร้องช่วยฉันที

แขนของปริมมีเข็มฉีดยาไว้ เขากำลังมองปริมอย่างงงๆ ไม่คิดว่าปริมจะลืมตาขึ้น ทำเอาเขาตกใจ “ปริม แกตื่นละหรอ?”

สีหน้าทรายเต็มไปด้วยความโกรธ ทำให้ปริมอึ่งไปพักใหญ่ “แก ……”อยากทำอะไร?

เขาอ่อนเพลียมาก จนคำธรรมดาแบบนี้ยังพูดไม่ออก

ทรายยิ้มอย่างแปลกๆ “ก็ยากให้แกตายสิ แกรู้ไ