บทที่ 13 เด็กร้องไห้แล้ว

ฟังหมอใหญ่พูดจบ เสียงสั่นขึ้นมา สีหน้าจูนเริ่มซีด แล้วหมดที่รักษาปริมวิ่งออกมา ส่ายหัวอย่างเสียใจ “เราพยายามสุดละครับ แต่ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยครับ”

หัวใจจูนเหมือนมีหลุมใหญ่ เลือดไหลออกมาอย่างไม่หยุด “ ไป ไปเอาลูกมา”

อารมณ์เขาเร่าร้อน ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งเขา หมอใหญ่รีบ

บทที่ 14 คุณปริมกลายเป็นคุณผู้หญิง

“ปั๊ง——“ หมัดแรงๆ ใส่ไปที่พนัง นิ้วทั้งห้ามีเลือดไหลออกมา เขาเหมือนไม่มีความรู้สึกเจ็บ ใส่ลงไปอย่างต่อๆ

แดงที่อยู่ข้างๆ มองอย่างน่าสงสาร เดินเข้าไปจับแขนเขาไว้ กลับถูกจูนใช้สายตามองอย่างน่ากลัวจ้องเขาไว้ “ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่พวกคุณเปลี่ยนมาเรียกเขาคุณปริม แต่ไม่

บทที่ 15 เขาฝืนแล้ว

เพียงได้ยินจากปากคนอื่นที่พูดเกี่ยวกับสิ่งที่ปริมเจอ มันก็แย่มากแล้ว ต้องมาเจอกับสองตา เขายิ้งกลัวจนรับไม่ได้

แดงก็พอจะรู้ถึงความคิดเขาได้ เลยไม่ได้บังคับเขาแล้ว

การรอคอยที่โรงพยาบาล มันทำให้กังวลใจทุกครั้ง จูนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน ท้องฟ้าค่อยๆค่ำลง

“พี่จูนค้า….”ระ