บทที่ 15 เขาฝืนแล้ว

เพียงได้ยินจากปากคนอื่นที่พูดเกี่ยวกับสิ่งที่ปริมเจอ มันก็แย่มากแล้ว ต้องมาเจอกับสองตา เขายิ้งกลัวจนรับไม่ได้

แดงก็พอจะรู้ถึงความคิดเขาได้ เลยไม่ได้บังคับเขาแล้ว

การรอคอยที่โรงพยาบาล มันทำให้กังวลใจทุกครั้ง จูนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน ท้องฟ้าค่อยๆค่ำลง

“พี่จูนค้า….”ระ

บทที่ 16 ขอร้องช่วยฉันที

แขนของปริมมีเข็มฉีดยาไว้ เขากำลังมองปริมอย่างงงๆ ไม่คิดว่าปริมจะลืมตาขึ้น ทำเอาเขาตกใจ “ปริม แกตื่นละหรอ?”

สีหน้าทรายเต็มไปด้วยความโกรธ ทำให้ปริมอึ่งไปพักใหญ่ “แก ……”อยากทำอะไร?

เขาอ่อนเพลียมาก จนคำธรรมดาแบบนี้ยังพูดไม่ออก

ทรายยิ้มอย่างแปลกๆ “ก็ยากให้แกตายสิ แกรู้ไหม

บทที่ 17 ห้องมืดเล็ก

หมอพยายามช่วยล้างไซยาไนด์ในร่างกายของปริมให้ออก แต่เขาบาดเจ็บหนัก ร่างการอ่อนแออยู่แล้ว ตอนนี้ยังต้องมีพิษเข้ามาในร่างกาย ทั้งคนเลยสลบไปแล้ว

จูนเห็นปริมที่ฝืนแล้วสลบไปอีก ในใจเหมือนนั่งไฟฟ้าฮอก จากสูงลงต่ำ

พยาบาลได้แจ้งให้เขาว่าในเข็มนั้นคือไซยา