บทที่8 ณิชา เธอคิดลองดีกับฉันเหรอ

ขณะที่ฉันล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า พอมองเห็นหมายเลขคุ้นตาที่หน้าจอ ก็ตกใจจนเกือบโยนโทรศัพท์ทิ้ง

ยังดีที่ติณณาช่วยคว้าไว้ได้

เธอมองดูกลุ่มตัวเลข9ตัวบนหน้าจอ แป๊ปเดียวก็ถามว่า“ดนุนัย?”

ฉันพยักหน้าเงียบๆ

เสียงเรียกเข้าโท

บทที่9 มีคนตาย

“นี่ก็ลองดีกับฉันสินะคะ”ฉันเอาสัญญาตรงหน้าขึ้นมาดู แล้วลุกขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ ชี้ไปที่ข้อบังคับ

พูดจบก็โยนสัญญาไปบนตักของดนุนัย แล้วหมุนตัวเดินออกไป

แม้แต่จะหันไปก็ไม่กล้า

ฉันกลัวที่จะเดินช้าไปแม้เพียงวินาที ฉันเสแสร้งต่อไปไม่ไหว ฉันสามารถเอาความอึดอัดใจข

บทที่10 เป็นลมล้มลงตรงหน้ารถของเขา

คิดถึงสมัยเด็กกับดนุนัย เพราะว่าไม่มีเงิน จึงไม่สามารถรับช่วยชีวิตได้ ทำอะไรไม่ถูก ฉันทำได้เพียงแค่นั่งไปกับรถพยาบาล

รอจนถึงโรงพยาบาล ฉันจ่ายค่ายาให้จิณณาเสร็จแล้ว คิดอยากจะไปเสียที

มาถึงปากประตู กลับถูกนายตำรวจคนหนึ่งขวางฉันไว้ ที่ยืนอยู่ด้