บทที่7 อย่างมากก็เป็นได้แค่นังสารเลวคนหนึ่งที่มาเกาะแกะฉันเท่านั้นเอง

พอดนุนัยได้ยินคำพูดของฉัน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความขยะแขยง แต่มือกลับเปลี่ยนจากที่คอของฉันมาเป็นที่คาง ดวงตาดำขลับมองมาที่ฉัน ราวกับต้องการมองฉันให้ทะลุ

ความน่ากลัวท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงบ มีเพียงลมหายใจกลิ่นแอ

บทที่8 ณิชา เธอคิดลองดีกับฉันเหรอ

ขณะที่ฉันล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า พอมองเห็นหมายเลขคุ้นตาที่หน้าจอ ก็ตกใจจนเกือบโยนโทรศัพท์ทิ้ง

ยังดีที่ติณณาช่วยคว้าไว้ได้

เธอมองดูกลุ่มตัวเลข9ตัวบนหน้าจอ แป๊ปเดียวก็ถามว่า“ดนุนัย?”

ฉันพยักหน้าเงียบๆ

เสียงเรียกเข้าโท

บทที่9 มีคนตาย

“นี่ก็ลองดีกับฉันสินะคะ”ฉันเอาสัญญาตรงหน้าขึ้นมาดู แล้วลุกขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ ชี้ไปที่ข้อบังคับ

พูดจบก็โยนสัญญาไปบนตักของดนุนัย แล้วหมุนตัวเดินออกไป

แม้แต่จะหันไปก็ไม่กล้า

ฉันกลัวที่จะเดินช้าไปแม้เพียงวินาที ฉันเสแสร้งต่อไปไม่ไหว ฉันสามารถเอาความอึดอัดใจข