บทที่ 503 เลี้ยงเสียข้าวสุก

"ความรู้สึกของติณณา?" เขาเงยหน้าขึ้น

"ใช่ไง ทั้งๆที่เป็นผู้ใหญ่แข็งแรงดีแท้ๆ กลับโดนปฏิบัติเหมือนเป็นเด็กคนหนึ่ง ขนาดกินข้าวยังต้องมีคนป้อน ไม่โมโหได้หรอ?" ฉันบอก

ดนุนัยลูบหัวอย่างเข้าใจความรู้สึกฉัน "เอาเถอะ งั้นเธอระวังหน่อย แต่ฉันจะให้รถไปรับเธอนะ"

บทที่ 504 พ่อขอกอดหน่อยได้ไหม

คราวนี้พนักงานยืนมองอยู่ด้านนอกกันหมด

ทั้งสามคนที่ยืนอยู่นอกจากฉันแล้ว คนหนึ่งเป็นโรคมะเร็งในเม็ดเลือดขาว อีกคนขาไม่ดีคือดนุนัย

ฉันพูดได้แค่ว่า “ไปนั่งคุยกันในห้องประชุมเถอะ”

“ได้”

ดนุนัยรับปาก

--

ฉันพาพวกเขาไปห้องประชุม มีคนมาเสิ

บทที่ 505 จะมาแอ๊บอะไรอีก

สุขภาพแข็งแรงอายุยืน

คำอวยพรธรรมดามาก แต่เขากลับพึ่งค้นพบมันตอนเป็นมะเร็ง

เงิน อำนาจ ฐานะทางสังคม ตายไปก็เอาไปไม่ได้

สุขภาพสำคัญที่สุด

ถ้าไม่มีร่างกายที่แข็งแรง เท่ากับไม่มีอะไรอยู่ดี

ฉันกุมมือเขาปลอบ “คุณ...พ่อ มรดกหนูไม่เอาหรอก ดูแลรักษา