บทที่ 504 พ่อขอกอดหน่อยได้ไหม

คราวนี้พนักงานยืนมองอยู่ด้านนอกกันหมด

ทั้งสามคนที่ยืนอยู่นอกจากฉันแล้ว คนหนึ่งเป็นโรคมะเร็งในเม็ดเลือดขาว อีกคนขาไม่ดีคือดนุนัย

ฉันพูดได้แค่ว่า “ไปนั่งคุยกันในห้องประชุมเถอะ”

“ได้”

ดนุนัยรับปาก

--

ฉันพาพวกเขาไปห้องประชุม มีคนมาเสิ

บทที่ 505 จะมาแอ๊บอะไรอีก

สุขภาพแข็งแรงอายุยืน

คำอวยพรธรรมดามาก แต่เขากลับพึ่งค้นพบมันตอนเป็นมะเร็ง

เงิน อำนาจ ฐานะทางสังคม ตายไปก็เอาไปไม่ได้

สุขภาพสำคัญที่สุด

ถ้าไม่มีร่างกายที่แข็งแรง เท่ากับไม่มีอะไรอยู่ดี

ฉันกุมมือเขาปลอบ “คุณ...พ่อ มรดกหนูไม่เอาหรอก ดูแลรักษา

บทที่ 506 ไม่หาเรื่องใส่ตัวอย่างไร้สาระแน่

“เลิกแอ๊บได้แล้ว พินัยกรรมแก้เสร็จแล้ว เธอยังจะมาทำไร้เดียงสาอีกหรอ?” ปณิตายืนด้านหลังตำรวจ ยิ้มเย็นใส่ฉัน “แถมตอนนี้เธอเป็นคุณนายดนุนัย มีเขาคุ้มกะลาหัว เธอยังกลัวฉันจะทำอะไรเธออีกงั้นหรอ?”

ฉันมองหล่อนอย่างจริงจังพลางพูดว่า “ใช่สิ เพราะเธอทำอะไรฉั