บทที่486ฉันมีเรื่องขอร้องเธอ

ขอโทษ

ทั้งๆที่เขาเคยพูดมาก่อนแล้วแต่ทำไมตอนนี้ฉันกลับยังรู้สึกวางใจไม่ได้เลย

ฉันโยกมือขึ้นกอดเขาเบาๆแล้วตอบ“ผ่านไปแล้วนะ”

ผ่านไปหมดแล้ว

หวังว่าต่อไปจะดีทุกอย่าง

หลังจากนั้นสามวันโตษินก็หายดีแล้วออกจากโรงพยาบาลได้

เพราะคาบเรียนของอน

บทที่487เธอมีหน้าอะไรมาเรียกฉันว่าลูก

ฉันพูดถึงปณิตาแล้วเห็นชัดว่าใบหน้าชนิศาโมโหขึ้นแต่เธอก็กดลงได้เร็วนักใบหน้าเต็มไปด้วยการฝืนยิ้มแล้วพูด“เขาเหรอช่วยนี้อยู่เมืองนอกยังไม่มีเวลากลับมา”

“เมืองนอก?”ฉันเลิกคิ้วมองเธอ“พ่อตัวเองใกล้จะตายแล้วยังมีกระจิตกระใจเล่นอยู่เมืองนอกอีก?”

ชนิศาทำแ

บทที่488ฉันจะรู้ว่าคุณไม่หลอกฉันได้ไง

เขาไปแล้วฉันขึ้นไปแล้วเศวยาเดินเข้ามา“เป็นไร?เปลี่ยนกันแอคติ่งความรักเหรอ?”

เรื่อวที่ชนิศามาหาฉันฉันก็ได้บอกกับเศวยาแล้ว

ฉะนั้นแล้วครั้งนี้ที่สามีเขามาเศวยาเลยรู้เป็นเรื่องอะไร

ฉันยิ้มลำบากแล้วพยักหน้า“ใช่นาสิยังบอกว่าจะโอยสมบัติให้ฉันครึ่ง