บทที่487เธอมีหน้าอะไรมาเรียกฉันว่าลูก

ฉันพูดถึงปณิตาแล้วเห็นชัดว่าใบหน้าชนิศาโมโหขึ้นแต่เธอก็กดลงได้เร็วนักใบหน้าเต็มไปด้วยการฝืนยิ้มแล้วพูด“เขาเหรอช่วยนี้อยู่เมืองนอกยังไม่มีเวลากลับมา”

“เมืองนอก?”ฉันเลิกคิ้วมองเธอ“พ่อตัวเองใกล้จะตายแล้วยังมีกระจิตกระใจเล่นอยู่เมืองนอกอีก?”

ชนิศาทำแ

บทที่488ฉันจะรู้ว่าคุณไม่หลอกฉันได้ไง

เขาไปแล้วฉันขึ้นไปแล้วเศวยาเดินเข้ามา“เป็นไร?เปลี่ยนกันแอคติ่งความรักเหรอ?”

เรื่อวที่ชนิศามาหาฉันฉันก็ได้บอกกับเศวยาแล้ว

ฉะนั้นแล้วครั้งนี้ที่สามีเขามาเศวยาเลยรู้เป็นเรื่องอะไร

ฉันยิ้มลำบากแล้วพยักหน้า“ใช่นาสิยังบอกว่าจะโอยสมบัติให้ฉันครึ่ง

บทที่489ไปเจอเขา

ันไม่ได้โกหกจริงๆ”

ฉันเก็บที่อยู่เข้าไปในกระเป๋า“เอางี้หล่ะกันฉันไปดูก่อนถ้าคุณไม่ได้หลอกฉันรอให้ฉันกลับมาพร้อมเขาแล้วฉันจะไปทำการคู่ตัวไขกระดูกทันที”

อืมยังไงแล้วเพียงแค่เป็นการไปคู่เฉยๆก็ไม่ได้บอกว่าให้เธอบริจาค

“งั้นนี้...”เขาฟังฉันพูดแบบนี้แล้วดูออกว่าลำบากมากแ