บทที่485ครั้งสุดท้าย

และแล้วระหว่างที่ฉันถามคำถามนี้ออกมาฝั่งนั้นกลับเงียบไปเลย

ติณณานานกว่าจะพูดขึ้นฉันไม่ได้รีบร้อนมีความอดทนที่จะรอเธอ

ผ่านไปแล้วประมาณแปดนาทีได้ติณณาจึงพูดขึ้นมา“ฉันอยากแต่งงานฉันอยากคลอดลูกออกมาแต่ว่า...”

“แต่ว่า?”

“ฉันกลัว”

เสียงติณณานิ่งเย็นมา

บทที่486ฉันมีเรื่องขอร้องเธอ

ขอโทษ

ทั้งๆที่เขาเคยพูดมาก่อนแล้วแต่ทำไมตอนนี้ฉันกลับยังรู้สึกวางใจไม่ได้เลย

ฉันโยกมือขึ้นกอดเขาเบาๆแล้วตอบ“ผ่านไปแล้วนะ”

ผ่านไปหมดแล้ว

หวังว่าต่อไปจะดีทุกอย่าง

หลังจากนั้นสามวันโตษินก็หายดีแล้วออกจากโรงพยาบาลได้

เพราะคาบเรียนของอน

บทที่487เธอมีหน้าอะไรมาเรียกฉันว่าลูก

ฉันพูดถึงปณิตาแล้วเห็นชัดว่าใบหน้าชนิศาโมโหขึ้นแต่เธอก็กดลงได้เร็วนักใบหน้าเต็มไปด้วยการฝืนยิ้มแล้วพูด“เขาเหรอช่วยนี้อยู่เมืองนอกยังไม่มีเวลากลับมา”

“เมืองนอก?”ฉันเลิกคิ้วมองเธอ“พ่อตัวเองใกล้จะตายแล้วยังมีกระจิตกระใจเล่นอยู่เมืองนอกอีก?”

ชนิศาทำแ