บทที่484ต่อไปถ้ามีอีกตีขาให้หักแน่!

ฟังปรานต์พูดแบบนั้นแล้วติณณาเลยดันไหล่เขาเบาๆแล้วขำอย่างไม่ให้หน้า“นายนี่นะประสาทหลอนชะมัด!”

“ใช่ๆๆๆประสาทหลอนยังไงก็ห้ามเอาลูกออก!”

ปรานต์แน่วแน่ไปแล้ว

บทที่เขาพูดที่นั้นมือข้างหนึ่งอบเอวเธอไว้เหมือนกลัวเธอเหนื่อยเหลือเกิน

เห็นทั้งสองค

บทที่485ครั้งสุดท้าย

และแล้วระหว่างที่ฉันถามคำถามนี้ออกมาฝั่งนั้นกลับเงียบไปเลย

ติณณานานกว่าจะพูดขึ้นฉันไม่ได้รีบร้อนมีความอดทนที่จะรอเธอ

ผ่านไปแล้วประมาณแปดนาทีได้ติณณาจึงพูดขึ้นมา“ฉันอยากแต่งงานฉันอยากคลอดลูกออกมาแต่ว่า...”

“แต่ว่า?”

“ฉันกลัว”

เสียงติณณานิ่งเย็นมา

บทที่486ฉันมีเรื่องขอร้องเธอ

ขอโทษ

ทั้งๆที่เขาเคยพูดมาก่อนแล้วแต่ทำไมตอนนี้ฉันกลับยังรู้สึกวางใจไม่ได้เลย

ฉันโยกมือขึ้นกอดเขาเบาๆแล้วตอบ“ผ่านไปแล้วนะ”

ผ่านไปหมดแล้ว

หวังว่าต่อไปจะดีทุกอย่าง

หลังจากนั้นสามวันโตษินก็หายดีแล้วออกจากโรงพยาบาลได้

เพราะคาบเรียนของอน