บทที่483ฉันท้องแล้ว

เพียงแค่สามพยางค์ง่ายๆแต่ฉันกลับสัมผัสได้ถึงหัวใจที่จุกแน่นไปทีหนึ่ง

ฉันหันไปมองจรณ์

ชายหนุ่มยังคงมองที่ห้องผ่าตัดสีหน้าดั่งเมื่อก่อนที่ฉันเคยเห็นมาจนชินอ่อนนิ่งและมุมปากมีรอยยิ้มอ่อนๆ

ราวว่าคำพูดเมื่อกี๊ของฉันไม่ได้เป็นอะไรมากนัก

พอฉันหันไปมองเขาเขาพล

บทที่484ต่อไปถ้ามีอีกตีขาให้หักแน่!

ฟังปรานต์พูดแบบนั้นแล้วติณณาเลยดันไหล่เขาเบาๆแล้วขำอย่างไม่ให้หน้า“นายนี่นะประสาทหลอนชะมัด!”

“ใช่ๆๆๆประสาทหลอนยังไงก็ห้ามเอาลูกออก!”

ปรานต์แน่วแน่ไปแล้ว

บทที่เขาพูดที่นั้นมือข้างหนึ่งอบเอวเธอไว้เหมือนกลัวเธอเหนื่อยเหลือเกิน

เห็นทั้งสองค

บทที่485ครั้งสุดท้าย

และแล้วระหว่างที่ฉันถามคำถามนี้ออกมาฝั่งนั้นกลับเงียบไปเลย

ติณณานานกว่าจะพูดขึ้นฉันไม่ได้รีบร้อนมีความอดทนที่จะรอเธอ

ผ่านไปแล้วประมาณแปดนาทีได้ติณณาจึงพูดขึ้นมา“ฉันอยากแต่งงานฉันอยากคลอดลูกออกมาแต่ว่า...”

“แต่ว่า?”

“ฉันกลัว”

เสียงติณณานิ่งเย็นมา