บทที่471ฉันทายว่าดนุนัยอาจจะไม่เคยมีความสุขกับเรื่องนี้

ร่างกายของฉันแข็งทื่อ，ดวงตาปิดลงเหมือนกับตายแล้วยังไงยังงั้น

ก็แค่ทำไม่ใช่หรอ？

เรื่องนี้ยังไงก็หนีไม่พ้นบางทีเขาอาจจะไม่ได้ทิฐิกับฉันขนาดนั้นก็ได้ก็แค่นานมากที่แม้แต่นอนก็ยังไม่ได้นอนก็เลยไม่ค่อยพอใจล่ะมั้ง?

ถ้าเป็นอย่างนั

บทที่472ควงแขนของเขาไว้

ฉันไม่มีทางเลือก

หยิบยากลับไปสามวันไข้สูงของโตษินจะถูกถอนออกไปอีกครั้ง

อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้ไปโรงเรียนอนุบาล

ฉันทำงานปกติสองสามวันมานี้จรณ์ไม่ได้โทรหาฉัน

บทที่ฉันทำงานฉันเอารูปที่วาดเสร็จแล้วให้กับเศวยาเศวยาถามฉันว่า“อาการของโตษินเป็นยังไงบ้างแล้ว?

บทที่473บ้านสุทรรศน์รังสสีเล่นแลกเปลี่ยนภรรยากันยังไม่จบอีกหรอ

ฉันพึ่งรับแชมเปญมาก็มีคนสองคนเข้ามาทักทายจรณ์

“ประธานจรณ์วันนี้ได้เจอคนที่ยุ่งมากๆอย่างคุณนับว่าโชคดรจริงๆ”ชายคนหนึ่งในชุดทักซิโด้สีดำพูดขึ้นก่อน

อีกคนใส่ชุดสูทสีอ่อนๆก็พูดขึ้นเช่นกัน“หรือไม่ใช่ล่ะประธานจรณ์เรื่องที่คุยกั