บทที่472ควงแขนของเขาไว้

ฉันไม่มีทางเลือก

หยิบยากลับไปสามวันไข้สูงของโตษินจะถูกถอนออกไปอีกครั้ง

อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้ไปโรงเรียนอนุบาล

ฉันทำงานปกติสองสามวันมานี้จรณ์ไม่ได้โทรหาฉัน

บทที่ฉันทำงานฉันเอารูปที่วาดเสร็จแล้วให้กับเศวยาเศวยาถามฉันว่า“อาการของโตษินเป็นยังไงบ้างแล้ว?

บทที่473บ้านสุทรรศน์รังสสีเล่นแลกเปลี่ยนภรรยากันยังไม่จบอีกหรอ

ฉันพึ่งรับแชมเปญมาก็มีคนสองคนเข้ามาทักทายจรณ์

“ประธานจรณ์วันนี้ได้เจอคนที่ยุ่งมากๆอย่างคุณนับว่าโชคดรจริงๆ”ชายคนหนึ่งในชุดทักซิโด้สีดำพูดขึ้นก่อน

อีกคนใส่ชุดสูทสีอ่อนๆก็พูดขึ้นเช่นกัน“หรือไม่ใช่ล่ะประธานจรณ์เรื่องที่คุยกั

บทที่474คนที่ฉันรักตั้งแต่ต้นก็คือเขา

เป็นเสียงของจิรเวช

เสียงผู้หญิงเมื่อตะกี้ฉันระวังความจำก็รู้ว่าเป็นเสียงของนิสิตา

ความจริงฉันไม่ได้จะแอบฟังแต่เพราะว่าอีกฝั่งคือสองคนนั้นฉันอดไม่ได้ที่จะยืนอยู่ตรงนั้น

ได้ยินเสียงนิสิตาพูดข้างในอย่างอายๆว่า“แต่คุณซ่อนอยู่ตรงประตูแบบนี้รอให้