บทที่ 470

บทที่470ขอถามคุณครั้งสุดท้ายคิดดีแล้วหรือ

ในบทที่ชายหนุ่มกล่าวประโยคนี้น้ำเสียงนั้นช่างอบอุ่นมองมาที่ฉันบดบังแสงอาทิตย์ที่กำลังสาดส่องเข้ามาจากกระจกทางด้านหลังจนมิด

ตัวเขาจมอยู่ในเงามืด

ถ้าเป็นก่อนหน้านี้น้ำเสียงเช่นนี้ท่าทางเช่นนี้คงทำให้ฉันรู้สึกเหมือนอยู่ในสภาพอากาศของช

บทที่ 471

บทที่471ฉันทายว่าดนุนัยอาจจะไม่เคยมีความสุขกับเรื่องนี้

ร่างกายของฉันแข็งทื่อ，ดวงตาปิดลงเหมือนกับตายแล้วยังไงยังงั้น

ก็แค่ทำไม่ใช่หรอ？

เรื่องนี้ยังไงก็หนีไม่พ้นบางทีเขาอาจจะไม่ได้ทิฐิกับฉันขนาดนั้นก็ได้ก็แค่นานมากที่แม้แต่นอนก็ยังไม่ได้นอนก็เลยไม่ค่อยพอใจล่ะมั้ง?

ถ้า

บทที่ 472

บทที่472ควงแขนของเขาไว้

ฉันไม่มีทางเลือก

หยิบยากลับไปสามวันไข้สูงของโตษินจะถูกถอนออกไปอีกครั้ง

อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้ไปโรงเรียนอนุบาล

ฉันทำงานปกติสองสามวันมานี้จรณ์ไม่ได้โทรหาฉัน

บทที่ฉันทำงานฉันเอารูปที่วาดเสร็จแล้วให้กับเศวยาเศวยาถามฉันว่า“อาการของโตษินเป็นยัง