บทที่468แบบนั้นคุณก็ต้องอุ้มท้องลูกของผมก่อน

ฉันกำกล่องยานั้นด้วยมือที่สั่นเทามองที่จรณ์“ฉันไม่สามารถจะแต่งงานกับคุณก่อนที่เขาจะกลับมาได้แต่ฉันยังอยากให้โตษิณมีชีวิตอยู่ต่อถ้าโตษิณจะต้องมาพบเจอเรื่องเช่นนั้นฉันยอมตายดีกว่า”

“ครับ”จรณ์เงยหน้ามองฉัน“ไม่แต่งงานก็ได้แบบนั้นคุณก็ต้องอุ้มท้องลูก

บทที่469คุณกลายเป็นคนไม่เชื่อฟังตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

ปรานต์ไม่ได้ตอบฉันในตึกนั้นมีผู้หญิงคนหนึ่งออกมาเมื่อเห็นปรานต์ก็กล่าว“คุณปรานต์ใช่ไหมคะคุณเมทนีรออยู่ข้างในแล้วค่ะ”

“ครับ”ปรานต์ที่ยืนอยู่ต่อหน้าหญิงสาวแผนกต้อนรับที่กำลังสงสัยเขาก็รีบสวมหน้ากากของซีอีโอของบริษัททันทีใบหน้าดูเคร่งเครียดห

บทที่470ขอถามคุณครั้งสุดท้ายคิดดีแล้วหรือ

ในบทที่ชายหนุ่มกล่าวประโยคนี้น้ำเสียงนั้นช่างอบอุ่นมองมาที่ฉันบดบังแสงอาทิตย์ที่กำลังสาดส่องเข้ามาจากกระจกทางด้านหลังจนมิด

ตัวเขาจมอยู่ในเงามืด

ถ้าเป็นก่อนหน้านี้น้ำเสียงเช่นนี้ท่าทางเช่นนี้คงทำให้ฉันรู้สึกเหมือนอยู่ในสภาพอากาศของช่วงต้นฤดูร้