บทที่466ฉันจะรอคุณอยู่ที่บ้าน

โทรศัพท์ดังเพียงสองครั้งเท่านั้นทางนั้นก็รับสายฉันกำโทรศัพท์แน่นถอนหายใจหนักๆหนึ่งทีแล้วกล่าว“โตษิณเป็นไข้”

เมื่อฉันกล่าวจบปลายสายก็เงียบไป

ใจฉันเริ่มเต้นแรง

ผ่านไปชั่วครู่ฉันก็ได้ยินเสียงที่นุ่มนวลดังเดิมของจรณ์กรอกมาตามสาย“งั้นหรือเช่นนั้นส่งตัวม

บทที่467แต่งงานกับผมให้ทุกอย่างกลับไปเป็นดังเดิม

ฉันเดินเข้ามาในห้องไม่ยอมนั่งลงเอ่ยปากถามทันที“เราต้องคุยกัน”

ชายหนุ่มเดินไปนั่งโซฟายกแก้วขึ้นมาจากโต๊ะแล้วเทน้ำชาให้กับตัวเองตัวเองนั่งที่โซฟาสำหรับหนึ่งคนนั่งนั่นแล้วพูดกับฉันว่า“นั่ง”

ฉันไร้ทางขัดขืนทำได้แค่ตรงไปนั่งเท่านั้น

ห

บทที่468แบบนั้นคุณก็ต้องอุ้มท้องลูกของผมก่อน

ฉันกำกล่องยานั้นด้วยมือที่สั่นเทามองที่จรณ์“ฉันไม่สามารถจะแต่งงานกับคุณก่อนที่เขาจะกลับมาได้แต่ฉันยังอยากให้โตษิณมีชีวิตอยู่ต่อถ้าโตษิณจะต้องมาพบเจอเรื่องเช่นนั้นฉันยอมตายดีกว่า”

“ครับ”จรณ์เงยหน้ามองฉัน“ไม่แต่งงานก็ได้แบบนั้นคุณก็ต้องอุ้มท้องลูก