บทที่463เมื่อได้เงินแล้วพวกเราก็ไม่เกี่ยวข้องกันอีก

ครั้งนี้ฉันไม่ได้พูดว่าไม่เป็นไรและกล่าวว่า“ทีหลังถ้าอยากไปไหนบอกฉันนะฉันพาแม่ไปเองดีไหมไม่ต้องเดินมาเองหรอก”

เรวดีที่อยู่ในอ้อมกอดของฉันพยักหน้าแล้วกล่าวออกมา“ดีจ้ะ”

พวกเราทั้งหมดพาเธอกลับบ้านและโทรไปหาตำรวจเพื่อถอนแจ้งความ

ค

บทที่464คุณท่านไปต่างประเทศแล้วค่ะ

ปสันน์โดนแรงอารมณ์จากฉันจนจากไปแล้ว

ตอนนั้นเองฉันถึงได้หันมาสนใจเรวดี

จากเมื่อครู่นี้เธอไม่ได้พูดอะไรจนฉันหันไปหาเธอตอนนี้ใบหน้าของเธอนั้นนองไปด้วยน้ำตา

ฉันย่อตัวลงดึงมือของเรวดีแล้วกล่าว“แม่ผู้ชายแบบนี้มีอะไรดีให้แม่ต้องเสียน้ำตาให้กัน”

บทที่465ไข้สูงเจ็ดวัน

“ดนุนัย!”

ฉันหยิบจับโทรศัพท์ในใจทั้งโมโหทั้งสับสน!

ฉันตะโกนชื่อของเขาแต่ก็เหมือนกับตีลงบนผ้าฝ้ายความโกรธที่มีอยู่เต็มอกนั้นไม่มีอะไรที่ช่วยระบายได้เลย

ฉันหยิบโทรศัพท์ไว้เดินไปถามน้าไหมด้วยความรู้สึกไม่สมัครใจ“บทที่เขาจะไปได้พูดอะไรไหมคะแบบจะกลับมาเมื่อไหร่