บทที่462ฉันไม่สามารถให้อภัยตัวเองได้จริงๆ

ในห้องน้ำชั้นหนึ่งไม่มีคนที่ตามหาอยู่!

ชั้นสองเองก็ไม่มี!

ฉันและธีภพหาทั้งข้างในและข้างนอกบ้านอยู่หนึ่งรอบก็ยังไม่เจอเรวดีฉันถึงได้ถามกับคนใช้“แม่อยู่ไหน”

ใบหน้าของคนใช้ดูตื่นตระหนกและส่ายหน้าไปมา“ไม่เห็นเลยค่ะพวกเราตั้งแต่เช้าก็ไม่เห็น

บทที่463เมื่อได้เงินแล้วพวกเราก็ไม่เกี่ยวข้องกันอีก

ครั้งนี้ฉันไม่ได้พูดว่าไม่เป็นไรและกล่าวว่า“ทีหลังถ้าอยากไปไหนบอกฉันนะฉันพาแม่ไปเองดีไหมไม่ต้องเดินมาเองหรอก”

เรวดีที่อยู่ในอ้อมกอดของฉันพยักหน้าแล้วกล่าวออกมา“ดีจ้ะ”

พวกเราทั้งหมดพาเธอกลับบ้านและโทรไปหาตำรวจเพื่อถอนแจ้งความ

ค

บทที่464คุณท่านไปต่างประเทศแล้วค่ะ

ปสันน์โดนแรงอารมณ์จากฉันจนจากไปแล้ว

ตอนนั้นเองฉันถึงได้หันมาสนใจเรวดี

จากเมื่อครู่นี้เธอไม่ได้พูดอะไรจนฉันหันไปหาเธอตอนนี้ใบหน้าของเธอนั้นนองไปด้วยน้ำตา

ฉันย่อตัวลงดึงมือของเรวดีแล้วกล่าว“แม่ผู้ชายแบบนี้มีอะไรดีให้แม่ต้องเสียน้ำตาให้กัน”