บทที่460เวลาที่เหลือที่เหลือเป็นของผมได้ไหม?

ฉันรีบร้อนแล้วมองชนิศาไว้“เธอช่างน่ารังเกียจนักแม่ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลยไม่เชื่อเธอไปเรียกสามีตัวเองมาถามสิ!”

เดิมทีฉันเอาแต่พูดเข้าข้างเรวดี

ชุดาก็พูดขึ้นมาด้วย“เธอคนนี้ช่างเกินไปแล้วนะเขาน่าสงสารแบบนั้นแล้วเธอยังไม่บยอมปล่อยเขาอีก?”

บทที่461ออกไปให้พ้น

ฉันหน้าแดงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่สับสนอยู่ชั่วครู่แต่ยังคงยืนยันคำเดิม“ไม่ได้ค่ะแม่กำลังตื่นตระหนกฉันกลัวว่าอาจารย์เพียงคนเดียวจะรับมือไม่ไหว”

ชายหนุ่มได้ยินฉันกล่าวเช่นนั้นเห็นได้ชัดว่าดูไม่ยินยอม

มือที่โอบอยู่ที่เอวนั้นไม่มีท่าทีจะผละออกไปแม้แต่น้อย

ฉันโอบล

บทที่462ฉันไม่สามารถให้อภัยตัวเองได้จริงๆ

ในห้องน้ำชั้นหนึ่งไม่มีคนที่ตามหาอยู่!

ชั้นสองเองก็ไม่มี!

ฉันและธีภพหาทั้งข้างในและข้างนอกบ้านอยู่หนึ่งรอบก็ยังไม่เจอเรวดีฉันถึงได้ถามกับคนใช้“แม่อยู่ไหน”

ใบหน้าของคนใช้ดูตื่นตระหนกและส่ายหน้าไปมา“ไม่เห็นเลยค่ะพวกเราตั้งแต่เช้าก็ไม่เห็น