บทที่459ตกใจจนฉี่ราด

เรวดีที่เดิมดีนั่งไว้พอได้ยินชนิสาพูดแบบนี้พลางรีบคุกเข่าลงทันที

คุกเข่าแบบนี้ต่อหน้าชนิศาแล้วร้องขอขึ้น“ขอโทษฉันไม่รู้อะไรเลยเธอตีฉันเถอะนะตีฉันสิแต่อย่าตีลูกฉัน”

มองเรวดีที่ร้องขอชนิศาแบบนี้ฉันถึงกับน้ำตาไหลริน

ปีนั้นเขาได้รับบาปกรรมอะไรมาบ้าง

ฉันดึ

บทที่460เวลาที่เหลือที่เหลือเป็นของผมได้ไหม?

ฉันรีบร้อนแล้วมองชนิศาไว้“เธอช่างน่ารังเกียจนักแม่ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลยไม่เชื่อเธอไปเรียกสามีตัวเองมาถามสิ!”

เดิมทีฉันเอาแต่พูดเข้าข้างเรวดี

ชุดาก็พูดขึ้นมาด้วย“เธอคนนี้ช่างเกินไปแล้วนะเขาน่าสงสารแบบนั้นแล้วเธอยังไม่บยอมปล่อยเขาอีก?”

บทที่461ออกไปให้พ้น

ฉันหน้าแดงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่สับสนอยู่ชั่วครู่แต่ยังคงยืนยันคำเดิม“ไม่ได้ค่ะแม่กำลังตื่นตระหนกฉันกลัวว่าอาจารย์เพียงคนเดียวจะรับมือไม่ไหว”

ชายหนุ่มได้ยินฉันกล่าวเช่นนั้นเห็นได้ชัดว่าดูไม่ยินยอม

มือที่โอบอยู่ที่เอวนั้นไม่มีท่าทีจะผละออกไปแม้แต่น้อย

ฉันโอบล