บทที่458ลูกเมียน้อยก็ยังเป็นเมียน้อย

เรวดีพูดจบฉันกับธีภพถึงเข้าใจว่าจริงๆแล้วเธอคิดแบบนี้

จริงๆแล้วฉันไม่กล้าพาเรวดีไปด้วยเธอเป็นคนป่วยฉันไม่อาจให้เธออยู่คนเดียวได้จำเป็นจะต้องมีคนอยู่ดูแลเธอ

แต่ฉันต้องทำงานดนุนัยขาไม่ดีโตษินก็ยังเล็ก

มีมีใครสามารถดูแลเรวดีได้

นอกเสียจาก

บทที่459ตกใจจนฉี่ราด

เรวดีที่เดิมดีนั่งไว้พอได้ยินชนิสาพูดแบบนี้พลางรีบคุกเข่าลงทันที

คุกเข่าแบบนี้ต่อหน้าชนิศาแล้วร้องขอขึ้น“ขอโทษฉันไม่รู้อะไรเลยเธอตีฉันเถอะนะตีฉันสิแต่อย่าตีลูกฉัน”

มองเรวดีที่ร้องขอชนิศาแบบนี้ฉันถึงกับน้ำตาไหลริน

ปีนั้นเขาได้รับบาปกรรมอะไรมาบ้าง

ฉันดึ

บทที่460เวลาที่เหลือที่เหลือเป็นของผมได้ไหม?

ฉันรีบร้อนแล้วมองชนิศาไว้“เธอช่างน่ารังเกียจนักแม่ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลยไม่เชื่อเธอไปเรียกสามีตัวเองมาถามสิ!”

เดิมทีฉันเอาแต่พูดเข้าข้างเรวดี

ชุดาก็พูดขึ้นมาด้วย“เธอคนนี้ช่างเกินไปแล้วนะเขาน่าสงสารแบบนั้นแล้วเธอยังไม่บยอมปล่อยเขาอีก?”