บทที่457คุณจรณ์เราไม่ได้สนิทกัน

คำพูดของจรณ์ทำให้ฉันยิ้มออกมาฉันเงยหน้ามองเขาพูดเน้นย้ำชัดๆทีละคำ“ฉันไม่ต้องการให้ใครมาปกป้องฉันดูแลตัวเองได้”

ฉันพูดจบก็หมุนตัวเตรียมเดินออกมา

ก้าวออกมาเพียงไม่กี่ก้าวคนที่อยู่ด้านหลังก็ถามขึ้น“แล้วโตษินล่ะ？”

คำพูดของเขาทำให้ฉันชะงักอยู่กับที่

บทที่458ลูกเมียน้อยก็ยังเป็นเมียน้อย

เรวดีพูดจบฉันกับธีภพถึงเข้าใจว่าจริงๆแล้วเธอคิดแบบนี้

จริงๆแล้วฉันไม่กล้าพาเรวดีไปด้วยเธอเป็นคนป่วยฉันไม่อาจให้เธออยู่คนเดียวได้จำเป็นจะต้องมีคนอยู่ดูแลเธอ

แต่ฉันต้องทำงานดนุนัยขาไม่ดีโตษินก็ยังเล็ก

มีมีใครสามารถดูแลเรวดีได้

นอกเสียจาก

บทที่459ตกใจจนฉี่ราด

เรวดีที่เดิมดีนั่งไว้พอได้ยินชนิสาพูดแบบนี้พลางรีบคุกเข่าลงทันที

คุกเข่าแบบนี้ต่อหน้าชนิศาแล้วร้องขอขึ้น“ขอโทษฉันไม่รู้อะไรเลยเธอตีฉันเถอะนะตีฉันสิแต่อย่าตีลูกฉัน”

มองเรวดีที่ร้องขอชนิศาแบบนี้ฉันถึงกับน้ำตาไหลริน

ปีนั้นเขาได้รับบาปกรรมอะไรมาบ้าง

ฉันดึ