บทที่456เขาปกป้องเธอไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

รออยู่ที่ห้องโถง？

ฉันมองไปที่คนรับใช้โดยปกติแล้วมีเพียงคนรู้จักเท่านั้นพวกเธอถึงจะยอมให้เข้ามาด้านในได้

ฉันอยู่หมู่บ้านซูมาหลายปีเรียนรู้หลายๆอย่างจากธีภพแบบเงียบๆไม่ได้รู้จักใครมากมายนัก

เรวดีเป็นคนไข้ฉันกลัวว่าถ้าฉันปฏิเสธที่จะเจอคนๆนั้น

บทที่457คุณจรณ์เราไม่ได้สนิทกัน

คำพูดของจรณ์ทำให้ฉันยิ้มออกมาฉันเงยหน้ามองเขาพูดเน้นย้ำชัดๆทีละคำ“ฉันไม่ต้องการให้ใครมาปกป้องฉันดูแลตัวเองได้”

ฉันพูดจบก็หมุนตัวเตรียมเดินออกมา

ก้าวออกมาเพียงไม่กี่ก้าวคนที่อยู่ด้านหลังก็ถามขึ้น“แล้วโตษินล่ะ？”

คำพูดของเขาทำให้ฉันชะงักอยู่กับที่

บทที่458ลูกเมียน้อยก็ยังเป็นเมียน้อย

เรวดีพูดจบฉันกับธีภพถึงเข้าใจว่าจริงๆแล้วเธอคิดแบบนี้

จริงๆแล้วฉันไม่กล้าพาเรวดีไปด้วยเธอเป็นคนป่วยฉันไม่อาจให้เธออยู่คนเดียวได้จำเป็นจะต้องมีคนอยู่ดูแลเธอ

แต่ฉันต้องทำงานดนุนัยขาไม่ดีโตษินก็ยังเล็ก

มีมีใครสามารถดูแลเรวดีได้

นอกเสียจาก