บทที่453ผมกลัวว่าพ่อจะไม่ต้องการผม

ฉันมองดนุนัยอย่างประหลาดใจพูดตามจริงก็คือฉันได้ตัดสินใจส่งข้อความบอกเศวยาไปแล้วว่าจะอยู่ดูแลดนุนัยสักพักหนึ่งและอาจจะไม่ได้เข้าบริษัทสักพัก

คิดไม่ถึงว่าเขาจะกลับไปกับฉัน

เขาปลายนิ้วมือมาแตะที่ริมฝีปากครู่หนึ่ง“คุณเป็นผู้หญิงของผมไม่ใช่คนใช้ของผมคุณไ

บทที่454ถ้าพี่ไตรวิทย์อยู่ก็คงดี

โตษินได้ฟังคำพูดของฉันก็เหมือนว่าจะสบายใจขึ้นวันนี้ก็เลยนอนหลับเร็วเป็นพิเศษ

เล่านิทานได้เพียงแค่สิบนาทีก็หลับไปซะแล้ว

มั่นใจว่าเขาหลับสนิทแล้วฉันถึงวางหนังสือลงบนหัวเตียงหมุนตัวออกจากห้อง

เมื่อออกมาก็เห็นดนุนัยยังคงรอที่หน้าประตู

“หือ？ทำไ

บทที่455แม่จริงๆแล้วเป็นแบบนี้นี่เอง

ธีภพตอบหลังจากได้ยินที่ฉันพูด“หมอบอกว่าถ้าดูจากอาการของเรวดีตอนนี้ก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว”

“งั้นก็ดีเลยสิ”ฉันรีบลุกขึ้นทันที่“งั้นฉันจะไปทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลเลยแล้วกัน

ธีภพมองมาทางฉันแต่ไม่ได้พูดอะไรคล้ายกับว่ากังวลอะไรสักอย่างอยู่

ในเวล