บทที่454ถ้าพี่ไตรวิทย์อยู่ก็คงดี

โตษินได้ฟังคำพูดของฉันก็เหมือนว่าจะสบายใจขึ้นวันนี้ก็เลยนอนหลับเร็วเป็นพิเศษ

เล่านิทานได้เพียงแค่สิบนาทีก็หลับไปซะแล้ว

มั่นใจว่าเขาหลับสนิทแล้วฉันถึงวางหนังสือลงบนหัวเตียงหมุนตัวออกจากห้อง

เมื่อออกมาก็เห็นดนุนัยยังคงรอที่หน้าประตู

“หือ？ทำไ

บทที่455แม่จริงๆแล้วเป็นแบบนี้นี่เอง

ธีภพตอบหลังจากได้ยินที่ฉันพูด“หมอบอกว่าถ้าดูจากอาการของเรวดีตอนนี้ก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว”

“งั้นก็ดีเลยสิ”ฉันรีบลุกขึ้นทันที่“งั้นฉันจะไปทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลเลยแล้วกัน

ธีภพมองมาทางฉันแต่ไม่ได้พูดอะไรคล้ายกับว่ากังวลอะไรสักอย่างอยู่

ในเวล

บทที่456เขาปกป้องเธอไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

รออยู่ที่ห้องโถง？

ฉันมองไปที่คนรับใช้โดยปกติแล้วมีเพียงคนรู้จักเท่านั้นพวกเธอถึงจะยอมให้เข้ามาด้านในได้

ฉันอยู่หมู่บ้านซูมาหลายปีเรียนรู้หลายๆอย่างจากธีภพแบบเงียบๆไม่ได้รู้จักใครมากมายนัก

เรวดีเป็นคนไข้ฉันกลัวว่าถ้าฉันปฏิเสธที่จะเจอคนๆนั้น