บทที่447ฉันไม่ไปด้วยแล้ว

เมื่อญาณีได้ยินก็รีบเอื้อมมือมาแตะหน้าผากของฉันอย่างรวดเร็ว“ทำไมร้อนได้ขนาดนี้!ฉันจะช่วยเรียกรถพยาบาลให้เธอ!”

“ไม่ต้องฉัน…”

ตอนแรกฉันคิดจะปฏิเสธคิดว่ากินยาแล้วเดี๋ยวก็หาย

แต่เพียงแค่เพิ่งจะพูดออกไปก็รู้สึกตรงหน้าเป็นสีดำและถูกผลักไปข้างหน้า

ฉันรู้

บทที่448คุณไม่ต้องการฉัน

ฉันกำมือทั้งสองแน่นจนเป็นกำปั้นและกัดริมฝีปากของตัวเองบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำอีกในใจว่าพูดประโยคสุดท้ายจบก็ไปได้แล้ว

แต่ว่ากลับพูดไม่ออก?

ถึงแม้ฉันจะไม่เห็นด้านหลังว่าคนที่เข้ามาคือใครแต่เมื่อฉันเห็นดนุนัยที่นั่งอยู่ที่โต๊ะการแสดงออกเปลี่ยนจากเย็นชาเป็นอบอุ่นขึ้น

บทที่449ฉันเป็นแค่คนพิการคนหนึ่งไม่มีค่าจะให้เธออยู่หรอก

“อา!”ฉันตะลึงงัน“ฉันไม่ได้จะไม่ไปกลับมารับฉันได้ไหม?”

“ไม่ไปแล้ว!ฉันขับไปหลายสิบกิโลเมตรแล้ว!”คนขับรถปฏิเสธทันทีจากนั้นก็วางสาย

“ฉันบอกให้เขาไปเอง”

ในบทที่ฉันถูกวางสายใส่และกำลังสับสนเสียงของดนุนัยก็ดังขึ้นที่ด้านหลัง