บทที่448คุณไม่ต้องการฉัน

ฉันกำมือทั้งสองแน่นจนเป็นกำปั้นและกัดริมฝีปากของตัวเองบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำอีกในใจว่าพูดประโยคสุดท้ายจบก็ไปได้แล้ว

แต่ว่ากลับพูดไม่ออก?

ถึงแม้ฉันจะไม่เห็นด้านหลังว่าคนที่เข้ามาคือใครแต่เมื่อฉันเห็นดนุนัยที่นั่งอยู่ที่โต๊ะการแสดงออกเปลี่ยนจากเย็นชาเป็นอบอุ่นขึ้น

บทที่449ฉันเป็นแค่คนพิการคนหนึ่งไม่มีค่าจะให้เธออยู่หรอก

“อา!”ฉันตะลึงงัน“ฉันไม่ได้จะไม่ไปกลับมารับฉันได้ไหม?”

“ไม่ไปแล้ว!ฉันขับไปหลายสิบกิโลเมตรแล้ว!”คนขับรถปฏิเสธทันทีจากนั้นก็วางสาย

“ฉันบอกให้เขาไปเอง”

ในบทที่ฉันถูกวางสายใส่และกำลังสับสนเสียงของดนุนัยก็ดังขึ้นที่ด้านหลัง

บทที่450คำสาบานนี้ขอใช้ไปชั่วชีวิต

ในบทที่ฉันยังไม่ทันมีปฏิกิริยาตอบสนองก็ถูกชายหนุ่มดึงตัวลงไปในอ่างอาบน้ำโดยตรงเลย!

ชั่วพริบตาชุดของฉันก็แช่อยู่ในน้ำอุ่น!

พอจะมองเห็นใบหน้าของฉันก็ตกลงในน้ำ

มีมือที่ทรงพลังเข้ามาดึงตัวฉันไว้ทันทีแล้วดึงฉันขึ้นจากน้ำอีกครั้ง!

ในบทที่ฉันหั