บทที่446สำหรับฉันแล้วเธอมันก็เป็นแค่โครงไก่

ได้ยินชายหนุ่มพูดเช่นนี้แล้วฉันก็รู้สึกขมขื่นใจเล็กน้อย

แต่ฉันเข้าใจดีว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงสิ่งที่เขาต้องการทำให้ฉันเห็น

และถึงแม้จะเข้าใจแต่ฉันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกลำบากใจ

ฉันลดสายตาลงและหวนกลับไปแสดงท่าทีไม่แยแสแบบเดียวกับเขา“ถ้าอย

บทที่447ฉันไม่ไปด้วยแล้ว

เมื่อญาณีได้ยินก็รีบเอื้อมมือมาแตะหน้าผากของฉันอย่างรวดเร็ว“ทำไมร้อนได้ขนาดนี้!ฉันจะช่วยเรียกรถพยาบาลให้เธอ!”

“ไม่ต้องฉัน…”

ตอนแรกฉันคิดจะปฏิเสธคิดว่ากินยาแล้วเดี๋ยวก็หาย

แต่เพียงแค่เพิ่งจะพูดออกไปก็รู้สึกตรงหน้าเป็นสีดำและถูกผลักไปข้างหน้า

ฉันรู้

บทที่448คุณไม่ต้องการฉัน

ฉันกำมือทั้งสองแน่นจนเป็นกำปั้นและกัดริมฝีปากของตัวเองบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำอีกในใจว่าพูดประโยคสุดท้ายจบก็ไปได้แล้ว

แต่ว่ากลับพูดไม่ออก?

ถึงแม้ฉันจะไม่เห็นด้านหลังว่าคนที่เข้ามาคือใครแต่เมื่อฉันเห็นดนุนัยที่นั่งอยู่ที่โต๊ะการแสดงออกเปลี่ยนจากเย็นชาเป็นอบอุ่นขึ้น