บทที่439เชื่อฟังเหมือนเด็ก

็เข้าใจแล้วว่าทำไมดนุนัยถึงได้ดูแตกสลาย

แม้แต่เรื่องเล็กน้อยอย่างการลุกนั่งยังต้องเสียแรงมากขนาดนี้เขาย่อมรู้สึกคับแค้นใจมากแน่ๆ

ฉันไม่กล้าพูดอะไรทำได้เพียงแค่ยืนอยู่ข้างๆหยิบฝักบัวขึ้นมาบทที่กำลังคิดจะเปิดชายหนุ่มก็เงยหน้าถามฉัน“เธอจะใส่ชุดนั้นแล้วช่วยฉันอาบน้

บทที่440ไม่ให้นอนตลอดทั้งคืน

นที่แตกสองชิ้นทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงโกรธขึ้งอย่างเย็นชาที่ด้านหลัง“ไม่ได้ไปทำอาหารมาหรือไง?ข้าวเที่ยงล่ะ?!”

ฉันตกใจจนมือสั่นทำให้เศษแจกันที่แตกบาดนิ้วเลือดไหลออกมาตามแผลอย่างรวดเร็ว

ฉันเอานิ้วเข้าปากแล้วเงยหน้ามองเห็นดนุนัยเงยหน้าขึ้นมองฉันพอดีเช่นกัน

ช

บทที่441ยอมอ่อนข้อ…ไม่ได้เหรอ?

��งคับทิศทางไม่ได้แล้ว

ดนุนัยเรียกให้ฉันไปรินน้ำชาฉันหยิบกาน้ำชาขึ้นแล้วยืนขึ้นจากนั้นสมองก็ว่างเปล่า

จนน้ำไหลงลงจากโต๊ะลวกที่เท้าของฉันฉันถึงจะมีปฏิกิริยาตอบสนองขึ้นมาเล็กน้อย

“ขอโทษค่ะ!”

ฉันวางกาน้ำชาไว้ด้านข้างและเงยหน้าขึ้นมองดนุนัย

ดน