บทที่ 441

บทที่441ยอมอ่อนข้อ…ไม่ได้เหรอ?

��งคับทิศทางไม่ได้แล้ว

ดนุนัยเรียกให้ฉันไปรินน้ำชาฉันหยิบกาน้ำชาขึ้นแล้วยืนขึ้นจากนั้นสมองก็ว่างเปล่า

จนน้ำไหลงลงจากโต๊ะลวกที่เท้าของฉันฉันถึงจะมีปฏิกิริยาตอบสนองขึ้นมาเล็กน้อย

“ขอโทษค่ะ!”

ฉันวางกาน้ำชาไว้ด้านข้างและเงยหน้าขึ้นมองดนุน

บทที่ 442

บทที่442ตายที่นี่ไม่ก็จะไม่เป็นมงคล

ามฉันมา“คุณทำไม่ได้หรอกไปจากที่นี่เถอะนายท่านทำแบบนี้ก็เพราะอยากจะไล่ให้คุณไป”

“ฉันรู้ค่ะฉันเลยยิ่งตั้งใจที่จะอยู่”

ฉันพูดอย่างแน่วแน่

เมื่อวานบอดี้การ์ดจำฉันได้แล้ว

บอดี้การ์ดที่อยุ่ด้านหลังถอนหายใจ“คุณเองก็ดื้อเกินไป”

“อื

บทที่ 443

บทที่443สีแดงชาดที่อยู่ในใจ

ใจฉันกังวลใจไปตลอดทางฉันกลัวจริงๆว่าทินบัติก็จะตีตัวออกห่างฉันเช่นกัน!

แต่เมื่อฉันไปถึงปากประตูก็พบว่าไม่มีคนอยู่ที่นั่นเลยสักคนเดียวฉันจึงโล่งใจ

ฉันเดินผ่านสวนดอกไม้เข้าไปในบ้านของทินบัติและเคาะประตู

พอแม่บ้านมาเปิดประตูแล้วเห็นฉันก็ตะโกน