บทที่436ฉันเคยคิดว่าเขาจะไม่มีวันจากไป

นขับรถของทัตตาก็ลงจากรถมาเปิดประตูทัตตาที่นั่งรถเข็นอยู่บนรถก็ร้องทักฉัน“ขึ้นมาเถอะค่ะ”

ฉันลังเลอยู่นิดหน่อยแต่ก็ยังคงพาน้าไหมและเตชินิขึ้นไปบนรถ

ตลอดทางรถทั้งคันตกอยู่ในความเงียบทัตตาให้รถขับไปที่ที่พักของฉันก่อนฉันให้น้าไหมและเตชินิเข้าไปในบ้านและ

บทที่437ฉันสวมชุดคนรับใช้

ต้องพูดคุยกับเศวยา

วันรุ่งขึ้นฉันไปที่สตูดิโอและพบกับเศวยาที่ประตูเธอมีความประหลาดใจเมื่อเห็นฉัน“นี่จะกลับมาทำงานตามปกติแล้วใช่ไหม?”

ได้ยินคำพูดของเธอแล้วฉันมีความรู้สึกละอายใจดึงเธอเข้าไปในห้องทำงานแล้วพูดว่า“เรื่องนั้น…ช่วงนี้ฉันอาจจะไม่สามารถมาที่บริษัทได้แต่

บทที่438ช่วยฉันอาบน้ำก่อน

ูบอดี้การ์ดคนหนึ่งก็มาเปิดประตูและถามฉันว่า“เธอเป็นคนรับใช้คนใหม่ใช่ไหม?”

“ใช่แล้วค่ะ”

ฉันจงใจกดเสียงของตัวเอง

โชคดีที่วันนี้อากาศหนาวเป็นพิเศษแม้ว่าฉันจะห่อตัวเองราวกับเป็นบ๊ะจ่างมีเพียงแค่ดวงตาคู่เดียวโผล่ออกมาแต่ว่าบอดี้การ์ดก็ไม่ได้สงสัยอะไรฉัน

แ