บทที่ 425คุณเกลียดฉันไหม

ฉันลากดนุนัยไว้เดินอยู่ท่ามกลางหิมะอย่างยากลำบากเพราะมือได้รับบาดเจ็บเมื่อกี้ในอากาศที่เย็นแบบนี้เลยทำให้เจ็บมากขึ้น

หิมะที่นี้ตกหนักมาก

ฉันก้าวไปแต่ละก้าวหิมะหนาจนถึงหัวเข่าฉัน

ฉันค่อยๆเดินทีละก้าวแล้วค่อยเอาโทรศัพท์ขึ้นมาดูว่ามีสัญญาณหรือเปล่า

แ

บทที่ 426ร่างกายท่อนล่างลุกยืนไม่ได้แล้ว

ดูเหมือนว่าจรณ์จะไม่แปลกใจฉันเลย

เขามองแบบงงๆมาที่ฉันแล้วมุมปากก็เผยรอยยิ้มที่อ่อนโยนพูดขึ้นว่า“ไปเถอะผมรู้ว่ายังไงก็ไม่สามารถรักษาคุณไว้ได้”

ฉันโค้งคำนับเล็กน้อย“ขอบคุณค่ะ”

แล้วหันหลังเดินออกไป

ไม่ได้หันกลับมามองจรณ์อีก

แม้ฉ

บทที่ 427ร่างกายท่อนล่างไม่มีความรู้สึกจะมีไว้เพื่ออะไรคุณรู้ไหม

“น้าธยานินเป็นเขาที่นัดฉันไม่ใช่ฉันนัดเขา”ฉันชี้แจ้งให้ตัวเอง

เขานัดฉันออกมาแล้วมีเรื่องท้ายที่สุดโทษก็ตกมาที่ตัวฉันเนี่ยนะหรอ

เรื่องนี้ช่างเป็นเรื่องยากที่จะเข้าใจเหลือเกิน！

ธยานินก็ไม่ฟังคำพูดฉันเลยโบกมือแล้วพูด