บทที่397บุพเพคำคำนี้เอามาใช้ระหว่างคุณกับฉันช่างน่าขำจริงๆ

ฉันเดินอยู่ในห้องเปิดตู้รองเท้าด้านในมีสลิปเปอร์ขนนุ่มสองคู่คู่หนึ่งสีน้ำเงินคู่หนึ่งสีชมพู

ยังมีรองเท้าแตะพลาสติกธรรมดาอีกสองคู่ยังคงเป็นคู่หนึ่งสีน้ำเงินคู่หนึ่งสีชมพู

เมื่อก่อนบทที่ฉันอาศัยอยู่ที่นี่ทำไมฉันไม่เห็นจำได้ว่าม

บทที่398คุณเป็นใคร?

ฉันมองคนส่งแวบหนึ่งเป็นชื่อที่ไม่เคยเห็นมาก่อนคล้ายกับเป็นเมลที่สมัครมาใหม่ชื่อลงท้ายก็ไม่มีเขียนไว้

เนื้อหาในอีเมลเป็นไฟล์zipอันหนึ่ง

ฉันคิดจะใช้มือถือแตกไฟล์แต่ว่าไฟล์ใหญ่มากเลยทำไม่ได้ไฟล์นี้จำเป็นต้องใช้คอมพิวเตอร์

โน้ตบุ๊คของฉันอยู่ที่บ้านของดนุนัยที่หม

บทที่399คุณไม่คิดว่ากระดาษไม่อาจห่อไฟไว้ได้เหรอ?

เนื้อหาไม่ผิดไปจากที่ฉันคาดไว้มีเพียงสองพยางค์[เวลา]

ฉันดูนาฬิกาข้อมือตอนนี้ห้าโมงกว่าแล้ววันนี้คงไม่ได้แล้วฉันจึงบอกเขาว่า[พรุ่งนี้11โมง]

พรุ่งนี้เป็นวันสุดสัปดาห์พอดี

ถ้าเป็นเวลานั้นที่ที่ฉันหาไว้คงมีคนเยอะแล้ว

หากพนนิตว์