บทที่382พ่อกับแม่จะไม่มีวันยอมรับเธอ

และแล้วดนิษฐ์ที่ยืนเฉยอยู่ด้านข้าง

ก็อดไม่ได้พูดขึ้นว่า“พอเถอะนิสิตาให้พวกเขาเข้าไปเถอะ”

“พี่พี่ก็เข้าข้างพวกเขาหรอผู้หญิงคนนี้.....”

“เอาล่ะมีอะไรค่อยว่ากันอย่ามีเรื่องกันในโรงพยาบาลให้อายคนอื่น”สีหน้าดนิษฐ์เอือมระอาเต็มทน

ดูจากสีหน้า

บทที่383โดนชนกระเด็นไปต่อหน้าต่อตาฉัน

ฉันลุกขึ้นนั่งรู้สึกเจ็บจี๊ที่หัวเอามือคลำดูเลือดไหลอาบเลย

“แม่”โตษินที่ยืนอยู่ด้านข้างเห็นฉันล้มจึงรีบวิ่งเข้ามา

เมื่อได้ยินเสียงโตษินเรวดีที่กำลังไล่คนใช้ก็ยืนนิ่งทันทีเธอหันไปเห็นโตษินแล้วก็ไม่ไล่คนใช้แล้วค่อยๆเดินไปหาโตษิน

โตษินที่วิ่งม

บทที่384เราเลิกกันไหม

วินาทีนั้นฉันชาไปทั้งตัว

เมื่อฉันกำลังจะยื่นมือไปคว้าได้เพียงปลายกระโปรงของเธอแต่ด้วยเพราะน้ำหนักของตัวเธอปลายกระโปรงจึงหลุดจากมือฉันไป

ฉันเห็นเธอนอนกองอยู่กับพื้น

และรถจิ๊บสีดำคันนั้นก็ไม่มีท่าทีว่าจะจอด

บนโลกนี้ไม่มีเรื่องบังเอิญขนาดนั้น

ความ