บทที่381แม่เธอเป็นผู้หญิงเลว

ฉันรีบคุกเข่าพูดกับโตษินว่า“โตษินอีกสองเดือนแม่ก็ไปรับลูกแล้วนะ......”ฉันพูดเสร็จแล้วก็รู้สึกว่านานไปจึงพูดต่อว่า“งั้นหนึ่งเดือน?”

“ไม่ได้วันเดียวก็ไม่ได้ผมไม่กลับไป”โตษินกอดแขนฉันแน่นไม่ยอมปล่อย

“โตษินไม่ดื่อนะครับแม่หวังดีกับลูกนะงั้นสองอาทิตย์ได้ไหม?”

บทที่382พ่อกับแม่จะไม่มีวันยอมรับเธอ

และแล้วดนิษฐ์ที่ยืนเฉยอยู่ด้านข้าง

ก็อดไม่ได้พูดขึ้นว่า“พอเถอะนิสิตาให้พวกเขาเข้าไปเถอะ”

“พี่พี่ก็เข้าข้างพวกเขาหรอผู้หญิงคนนี้.....”

“เอาล่ะมีอะไรค่อยว่ากันอย่ามีเรื่องกันในโรงพยาบาลให้อายคนอื่น”สีหน้าดนิษฐ์เอือมระอาเต็มทน

ดูจากสีหน้า

บทที่383โดนชนกระเด็นไปต่อหน้าต่อตาฉัน

ฉันลุกขึ้นนั่งรู้สึกเจ็บจี๊ที่หัวเอามือคลำดูเลือดไหลอาบเลย

“แม่”โตษินที่ยืนอยู่ด้านข้างเห็นฉันล้มจึงรีบวิ่งเข้ามา

เมื่อได้ยินเสียงโตษินเรวดีที่กำลังไล่คนใช้ก็ยืนนิ่งทันทีเธอหันไปเห็นโตษินแล้วก็ไม่ไล่คนใช้แล้วค่อยๆเดินไปหาโตษิน

โตษินที่วิ่งม