บทที่303ฉันตอนนี้ไม่คู่ควรกับความเป็นห่วงของเธอเลย

รอยเท้าไม่กี่รอยนี้มันทำให้หัวใจของฉันกังวล

บ้านหลังนี้ดนุนัยซื้อแล้วหรอ?หรือว่า…..

ฉันเดินไปข้างหน้ากดกริ๊งที่ประตู

คนข้างในบ้านไม่มีใครตอบ

ฉันยังไม่ยอมยังเคาะประตูอีกพร้อมตะโกน“ดนุนัยเธออยู่ข้างในไหม”

หลังจากนั้นเ

บทที่304ไม่ว่าท้องฟ้าจะหล่นมารวมกันฉันก็จะยังยืนหยัดเพื่อเธอ

หัวใจของฉันมันบีบรัดตัว

ดนุนัยพูดจบก็โน้มตัวมาส่งสัมผัสรสของแอลกอฮอลล์ในปากมาให้ฉัน

ค่อยๆทำให้ช่องปากของฉัน

เห็นชัดๆว่ามันมีแอลกอฮอล์เพียงเล็กน้อยแต่ในเวลานั้นหัวของฉันกับมึนงงตัวของฉันถูกเขาผลักไปที่โซฟาเพราะว่าการจู

บทที่305เรื่องของเธอคือที่หนึ่งในใจฉันตลอดไป

จรณ์ตกใจในท่าทีลังเลของฉันฉันนิ่งไปแล้วก็กังวลว่าตัวเองทำแบบนี้ไม่ถูกพรวดพราดเข้าหาผู้ชายก้มหัวลงในใจกลัวพร้อมพูดออกไปว่า“เท้าไปเหยียบอะไรขรุขระ”

คำโกหกนี้แม้แต่ฉันก็ไม่เชื่อ

จรณ์ได้ยินอย่างนั้นก็เอามือไปสอดกระเป๋าพูดอย่างเห็นเป็นห่วง“ระวั