บทที่302ท้ายที่สุดภรรยาของเขาคือปณิตา

ฉันเอามือลูบที่คอของฉันตอนลงมารีบๆวางผ้าพันคอไว้บนโต๊ะ

ฉันไม่ได้อธิบายความคิดของฉันก็เลยถามเขา“ดนุนัย...”

“ข้างนอกหนาวเข้าไปนั่งในรถที่จอดอยู่ข้างนอกเถอะ”

แค่พูดชื่อดนุนัยออกมาคำพูดของฉันก็ถูกจรณ์ตัดลง

ผู้ชายหยิบกุญแจกดเปิดรถสีขาวที่จ

บทที่303ฉันตอนนี้ไม่คู่ควรกับความเป็นห่วงของเธอเลย

รอยเท้าไม่กี่รอยนี้มันทำให้หัวใจของฉันกังวล

บ้านหลังนี้ดนุนัยซื้อแล้วหรอ?หรือว่า…..

ฉันเดินไปข้างหน้ากดกริ๊งที่ประตู

คนข้างในบ้านไม่มีใครตอบ

ฉันยังไม่ยอมยังเคาะประตูอีกพร้อมตะโกน“ดนุนัยเธออยู่ข้างในไหม”

หลังจากนั้นเ

บทที่304ไม่ว่าท้องฟ้าจะหล่นมารวมกันฉันก็จะยังยืนหยัดเพื่อเธอ

หัวใจของฉันมันบีบรัดตัว

ดนุนัยพูดจบก็โน้มตัวมาส่งสัมผัสรสของแอลกอฮอลล์ในปากมาให้ฉัน

ค่อยๆทำให้ช่องปากของฉัน

เห็นชัดๆว่ามันมีแอลกอฮอล์เพียงเล็กน้อยแต่ในเวลานั้นหัวของฉันกับมึนงงตัวของฉันถูกเขาผลักไปที่โซฟาเพราะว่าการจู