บทที่246ประธานดนุนัยเชิญข้างในค่ะ

คิดจะหนีไปถึงตอนไหน?

ฉันมองหน้าธีภพ

เขาถามฉันฉันก็ได้แต่ถามตัวเองเหมือนกัน

ใช่สิ

ธีรภพไม่พูดอะไรพูดต่อว่า“เมืองดรัลพูดได้ว่าเป็นเมือที่มีวัฒนธรรมเจริญก้าวหน้าไปไกลถึงเธอจะไปพัฒนาที่เมืองอื่นก็คงเป็นเพียงแค่ข่าวเล็กๆถ้าเธอไปจะได้มีคนรู้จัก

บทที่247ขอโทษเขา

ประธานดนุนัย

สองคำนี้ทำให้ฉันสมองฉันว่างเปล่าไปสักพัก

วินาทีต่อมาฉันเห็นผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาที่ห้องอาหาร

ชุดสูทสีเทาเงาทรงผมสั้นกว่าปีที่ผ่านมาเล็กน้อย

หน้าตาไม่เปลี่ยนแปลงเพียงแต่สีผิวคล้ำนิดหน่อย

วินาทีที่เห็นเขาฉันคิดว่าฉันจะใจแข็งแต่กลับรู้สึ

บทที่248เมื่อกี้เสียงเธอไม่เหมือนเดิม

ดนุนัยฝึกฝนมา

ยกขาถีบไปทีหนึ่งผู้ชายก็ไม่ได้เคลื่อนที่อะไรสายตาก็ยังจ้องมองมาที่ฉัน

ขณะนี้ฉันไม่สังเกตุว่าเกิดเรื่องอะไร

ยังคงพูดกับดนุนัยว่า“ระวัง!”

ในตอนนี้จุดสนใจของเขาได้มองไปยังหนุ่มชายหนุ่มชายกำลังจะยกมือชก

เขารับมือของชาย