บทที่247ขอโทษเขา

ประธานดนุนัย

สองคำนี้ทำให้ฉันสมองฉันว่างเปล่าไปสักพัก

วินาทีต่อมาฉันเห็นผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาที่ห้องอาหาร

ชุดสูทสีเทาเงาทรงผมสั้นกว่าปีที่ผ่านมาเล็กน้อย

หน้าตาไม่เปลี่ยนแปลงเพียงแต่สีผิวคล้ำนิดหน่อย

วินาทีที่เห็นเขาฉันคิดว่าฉันจะใจแข็งแต่กลับรู้สึ

บทที่248เมื่อกี้เสียงเธอไม่เหมือนเดิม

ดนุนัยฝึกฝนมา

ยกขาถีบไปทีหนึ่งผู้ชายก็ไม่ได้เคลื่อนที่อะไรสายตาก็ยังจ้องมองมาที่ฉัน

ขณะนี้ฉันไม่สังเกตุว่าเกิดเรื่องอะไร

ยังคงพูดกับดนุนัยว่า“ระวัง!”

ในตอนนี้จุดสนใจของเขาได้มองไปยังหนุ่มชายหนุ่มชายกำลังจะยกมือชก

เขารับมือของชาย

บทที่249เธอคิดว่าฉันจะจูบเธอใช่ไหม

ที่จริงแล้วหัวใจไม่เคยว่างเลย

ดนุนัยยังอยู่ในใจตลิดที่ผ่านมา

แต่ว่าขณะที่จ้องมองเขาขาของฉันก็จะขยับโดยไม่รู้ตัว

รถของดนุนัยเก็บเสียงดีมากกในรถที่อันแสนเงียบเปรียบเสมือนฉันได้ยินเสียงหัวใจเต้นของตัวเอง

เขามองฉันอยู่แบบนี้ยิ่งมองฉันยิ่งหน้