บทที่239อยากมีชิวิตใหม่ไหม

ฉันเซถอยหลังไปหลายก้าวทันใดนั้นก็หล่นตกจากเรือ

ร่างฉันตกลงไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้นน้ำก็กระเด็นสาดไปรอบๆ

ฉันตกใจจนน้ำเข้าปากไปหลากอึก

ฉันจะตายอยู่ที่นี่ไม่ได้

นึกถึงลูกในท้องฉันตะเกียกตะกายทำใจให้สงบกลั้นหายใจเข้าลึกๆพยายามทำให้ตนเองลอยขึ

บทที่240แจ้งความ

ฉันเบียดฝูงคนเข้าไปเห็นธีภพสวมชุดลำลองด้านนอกเป็นเสื้อกันหนาวบางหลวมๆกำลังด่าขอทานคนหนึ่งที่นั่งอยู่กับพื้นด้วยท่าทีน่าสงสาร

คนคนนั้นสีหน้าเศร้าสร้อย“คุณคนนี้นี่ยังไงกันผมไม่ได้ขอตังค์คุณคุณจะไม่ให้ก็ไม่เป็นไรอีกอย่างผมพิการจริงๆ”

“เธอพิการจริงๆคนพิการจริงจะเป็นแบบนี

บทที่ 241 พบเจอร่างหญิงสาวร่างไหม้บนเรือลำหนึ่ง

ทันใดนั้น ธีรภพ แซ่โหมวได้รับแก้วชา ดื่มไปหนึ่งคำพร้อมพูดอย่างเต็มใจว่า “เยี่ยมเลย นับจากวันนี้เธอก็เป็นลูกศิษย์ฉันแล้ว จะเรียกฉันว่าคุณครู หรือ ท่านอาจารย์ก็ได้”

“ถ้างั้นเรียกท่านอาจารย์ดีกว่า”

ฉันรู้สึกว่าเรียกท่านแบบนี้น่าจะดีกว่า