บทที่238ในสองคนรอดได้คนเดียว

เสียงผู้ชายดังตามมาว่า“พวกเธออย่าโทษว่าฉันไร้ความปราณีจะโทษก็โทษที่พวกเธอไม่ได้เรื่องไม่มีอิทธิพลต่อดนุนัยแต่ในฐานะหมากที่ถูกทิ้งฉันก็ไม่ใจไม้ใส้ระกำขนาดนั้น”

“ปล่อยฉันออกไป”

ฉันไม่มีเวลามาฟังคำพูดเหลวไหลของเขา

“อย่าใจร้อนซิคุณณิชาคนสวย”จิรเวชยิ้มพู

บทที่239อยากมีชิวิตใหม่ไหม

ฉันเซถอยหลังไปหลายก้าวทันใดนั้นก็หล่นตกจากเรือ

ร่างฉันตกลงไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้นน้ำก็กระเด็นสาดไปรอบๆ

ฉันตกใจจนน้ำเข้าปากไปหลากอึก

ฉันจะตายอยู่ที่นี่ไม่ได้

นึกถึงลูกในท้องฉันตะเกียกตะกายทำใจให้สงบกลั้นหายใจเข้าลึกๆพยายามทำให้ตนเองลอยขึ

บทที่240แจ้งความ

ฉันเบียดฝูงคนเข้าไปเห็นธีภพสวมชุดลำลองด้านนอกเป็นเสื้อกันหนาวบางหลวมๆกำลังด่าขอทานคนหนึ่งที่นั่งอยู่กับพื้นด้วยท่าทีน่าสงสาร

คนคนนั้นสีหน้าเศร้าสร้อย“คุณคนนี้นี่ยังไงกันผมไม่ได้ขอตังค์คุณคุณจะไม่ให้ก็ไม่เป็นไรอีกอย่างผมพิการจริงๆ”

“เธอพิการจริงๆคนพิการจริงจะเป็นแบบนี