บทที่237จะตายอยู่ที่นี่ไม่ได้

จิณณาได้ยินดังนี้แล้วก็รีบปิดปาก

“อืม?ไม่ยอมเล่า?”จิรเวชกลับมาเล่นมีดอีก

จิณณาเงียบไปสักพักแล้วพูดขึ้นว่า“ฉันอยากดื่มน้ำ”

จิรเวชมองมาที่ฉัน“เธอไปเอาน้ำมาให้พี่สาวเธอดื่ม”

“ฉัน?”

ทำไมต้องเป็นฉัน?

ฉันไม่เข้าใจ

แต่ตอนนี้จิรเวชเ

บทที่238ในสองคนรอดได้คนเดียว

เสียงผู้ชายดังตามมาว่า“พวกเธออย่าโทษว่าฉันไร้ความปราณีจะโทษก็โทษที่พวกเธอไม่ได้เรื่องไม่มีอิทธิพลต่อดนุนัยแต่ในฐานะหมากที่ถูกทิ้งฉันก็ไม่ใจไม้ใส้ระกำขนาดนั้น”

“ปล่อยฉันออกไป”

ฉันไม่มีเวลามาฟังคำพูดเหลวไหลของเขา

“อย่าใจร้อนซิคุณณิชาคนสวย”จิรเวชยิ้มพู

บทที่239อยากมีชิวิตใหม่ไหม

ฉันเซถอยหลังไปหลายก้าวทันใดนั้นก็หล่นตกจากเรือ

ร่างฉันตกลงไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้นน้ำก็กระเด็นสาดไปรอบๆ

ฉันตกใจจนน้ำเข้าปากไปหลากอึก

ฉันจะตายอยู่ที่นี่ไม่ได้

นึกถึงลูกในท้องฉันตะเกียกตะกายทำใจให้สงบกลั้นหายใจเข้าลึกๆพยายามทำให้ตนเองลอยขึ