บทที่ 208พวกเรามีลูกด้วยกันดีไหม

ทุกคนต่างเฝ้ารอดู

ส่วนใหญ่แล้วมีท่าทางหวาดกลัวมากกว่าจะรอดูเพื่อความสนุกสนาน

ฉันสามารถจิตนาการได้เลยว่าหน้าตาของฉันเป็นอย่างไร มันจะต้องไม่ต่างอะไรกับหนังสยองขวัญแน่ๆ

ท้ายที่สุดมีผู้หญิงคนหนึ่งหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ฉันก้มหน้าด้วยความตกใจและใ

บทที่ 209ราวกับว่าฉันไม่เคยรู้จักเขาเลย

มีเสาต้นหนึ่งอยู่กลางห้องขัง จากนั้นมีคนสี่คนถูกล่ามด้วยเข็มขัดเหมือนสุนัขอยู่ข้างใน

“ต่อไป”

ดนุนัยเอ่ย

เมื่อชายหนุ่มพูด ทันใดนั้นฉันก็เห็นว่าด้านในห้องขังถูกเปิดออก มันแยกขึ้นลงกลายเป็นกรงสองกรง

กรงด้านล่างมีสุนัขอยู่กลุ่มหนึ่ง ด

บทที่ 210 หรือว่าจะพอใจฉันเข้าให้แล้ว

ธีภพไม่ได้มองไปที่คนนั้น แต่กลับมองมาทางฉันก่อน

เมื่อแน่ใจแล้ว จึงยกมือขึ้นโบกทักทายฉัน “สาวน้อยไม่ได้เจอกันนานเลย ก่อนหน้านี้ให้เธอโทรมา เธอก็ไม่โทรเลยนะ”

“อาจารย์ธีภพ คุณจำฉันได้ทันทีเลยเหรอคะ?”

ฉันค่อนข้างประหลาดใจ

เพราะตอนนี้ก็เ