บทที่ 209ราวกับว่าฉันไม่เคยรู้จักเขาเลย

มีเสาต้นหนึ่งอยู่กลางห้องขัง จากนั้นมีคนสี่คนถูกล่ามด้วยเข็มขัดเหมือนสุนัขอยู่ข้างใน

“ต่อไป”

ดนุนัยเอ่ย

เมื่อชายหนุ่มพูด ทันใดนั้นฉันก็เห็นว่าด้านในห้องขังถูกเปิดออก มันแยกขึ้นลงกลายเป็นกรงสองกรง

กรงด้านล่างมีสุนัขอยู่กลุ่มหนึ่ง ด

บทที่ 210 หรือว่าจะพอใจฉันเข้าให้แล้ว

ธีภพไม่ได้มองไปที่คนนั้น แต่กลับมองมาทางฉันก่อน

เมื่อแน่ใจแล้ว จึงยกมือขึ้นโบกทักทายฉัน “สาวน้อยไม่ได้เจอกันนานเลย ก่อนหน้านี้ให้เธอโทรมา เธอก็ไม่โทรเลยนะ”

“อาจารย์ธีภพ คุณจำฉันได้ทันทีเลยเหรอคะ?”

ฉันค่อนข้างประหลาดใจ

เพราะตอนนี้ก็เ

บทที่ 211 เบอร์ 37เหลือคู่เดียวแล้ว

ฉันลองนับวันดู วันที่24 พ.ย.ในอาทิตยหน้านี้เป็นวันเกิดของติณณานี่นา

เวลาผ่านไปไวจริงๆ แป๊บเดียวก็ปีหนึ่งแล้ว

"ไม่มีปัญหา ตอนนี้ฉันมีเงิน ไม่มีทางลืมของขวัญเธอแน่นอน" ฉันยิ้มตอบ

"โอเค ตามนี้นะ！"

ฉันคุยกับติณณาอีกสองสามคำก่อนจะวางสายไป