บทที่ 207ยัดซิลิโคนมากไป จะมีผลต่อสมอง

ฉันจับใบหน้าของตัวเองไปตามสัญชาตญาณ แสร้งพูดอย่างใจเย็นว่า “อแมนด้า เพราะอุบัติเหตุก่อนหน้านี้ทำใบหน้าของฉันได้รับบาดแผลมาบ้าง แล้วมันเป็นยังไงเหรอคะ?”

“ได้รับบาดแผลมาบ้าง? หรือว่าได้รับมามาก?”

อแมนด้าสามารถพูดได้ขนาดนี้

เรื่องของเมื่

บทที่ 208พวกเรามีลูกด้วยกันดีไหม

ทุกคนต่างเฝ้ารอดู

ส่วนใหญ่แล้วมีท่าทางหวาดกลัวมากกว่าจะรอดูเพื่อความสนุกสนาน

ฉันสามารถจิตนาการได้เลยว่าหน้าตาของฉันเป็นอย่างไร มันจะต้องไม่ต่างอะไรกับหนังสยองขวัญแน่ๆ

ท้ายที่สุดมีผู้หญิงคนหนึ่งหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ฉันก้มหน้าด้วยความตกใจและใ

บทที่ 209ราวกับว่าฉันไม่เคยรู้จักเขาเลย

มีเสาต้นหนึ่งอยู่กลางห้องขัง จากนั้นมีคนสี่คนถูกล่ามด้วยเข็มขัดเหมือนสุนัขอยู่ข้างใน

“ต่อไป”

ดนุนัยเอ่ย

เมื่อชายหนุ่มพูด ทันใดนั้นฉันก็เห็นว่าด้านในห้องขังถูกเปิดออก มันแยกขึ้นลงกลายเป็นกรงสองกรง

กรงด้านล่างมีสุนัขอยู่กลุ่มหนึ่ง ด